Pinned toot

Ո՞վ է ձեռքով անում, ո՞վ,
Հեռվից անթիվ ձեռքերով`
— Ջա՜ն, հայրենի անտառներ,
Դուք եք կանչում ինձ ձեր քով։

Փետրվար

1918

ամենն էնքան տխուր ա, որ ի՞նչ իմաստ ունի գրել ։)

շատ խնդիկ ա, թե ես ինչ սիրով ու ոգեւորությամբ եմ վերջին շրջանում խոսում թրավիս ֆիմելից եւ վիկինգներից, հետաքրքրում զրուցակիցներիս ու վերջում ասում՝ անկապ սերիալ ա, մի՛ նայեք ։ճճճ

որովհետեւ ռագնար լոթբրուք, այո ❤️

էսօր անին հիշեցրեց 5֊6 տարի առաջ պատահած դեպք, երբ նա ու մարը խոսում էին տրոլեյբուսներից եկող վատ հոտից ու օգտագործում «տրոլիկ» բառը, իսկ ես կարծում էի, թե թրոլերի մասին են խոսում ու զրույցը տանում լրիվ ուրիշ ուղղությամբ։ հետո նրանք սկսեցին ծիծաղել, իսկ ես երկար ժամանակ չէի հասկանում, թե ինչ ա կատարվում եւ թեմայից դուրս էի։ ու տենց ։)

քրամբսում գցուած գործ եմ անում ու մտածում, որ մարդկանց՝ բաժակները, ափսեները սեղանին թողնել, գնալը լիքը բան ա ասում իրենց մասին։

ծրագրի դիմում եմ կարդում, գրուած ա․

> Communication and to make peace skills with weapons.

աստուած։

wariaw boosted

վայ, էնքան եմ սիրում սէնց նկարներ, մի քիչ միստիկ, մի քիչ առօրեական, հարմար ու էպիկ հագոստով, սիրուն գո՞յներով, աստուատ, աստուատ, ինչ սիրուն ա 🌟

սերն իմ, հազարամյակը մեկ գրվող, ստատուսների անգլերեն/նորվեգերեն ահավոր թարգմանությունները կարդալն ա, յէէ we rock ❤️ 😹

նորուգերէն ուշունցներն եմ ուսումնասիրում։ yeah, you rock mariam 😹 ❤️

wariaw boosted

միքելանջելոյի դավիթը մեծ աղյուսե ֆալոսի մեջ պարփակված՝ երկրորդ համաշխարհայինին ռմբակոծությունից պաշտպանելու համար

(ճշմարտության համար ուրիշներինն էլ էր սենց, բայց դե)

greg.org/archive/2018/02/22/br

i miss the days and the environment i could take care of myself in and be taken by other(s).

wariaw boosted
wariaw boosted

Էսօր իմացա, որ «բարձիկը» որով լավաշը թոնրի պատին են խփում, արցախի բարբառով կոչվում ա տէփ, իսկ շիրակի կողմերում ասում են բաթաթ, նաև ռաֆադա (ռափադա) տարբերակն եմ լսել, բայց չգիտեմ կոնկրետ որտեղ են գործածում

նկարը՝ flickr.com/photos/zaruka/48043

դռներ, պատուհաններ, մտքեր, երկինք, կարոտ։

05։27

wariaw boosted
wariaw boosted

երեկ շատ հաճելի էր վայրի երիցուկներ տեսնելը, քաղելը, հիշելը բանաստեղծությունը, որ գրել էի ժամանակին։ հետո ամեն ինչ լրիվ ուրիշ կողմ գնաց, ու էդ ամենի առանցքային կետերից մեկը հենց երիցուկներն էին (որովհետեւ «չի կարելի» մենակ էդքան հեռու գնալ, եթե կին ես, ու որովհետեւ մարդիկ ամենանուրբ ու սիրուն կետերից բռնվելու եւ աղճատելու հակում ունեն)։ հիմա՝ էս լուսանկարին նայելով, լսում եմ զեմֆիռայի eсли бы֊ն ու մտածում, որ ինչ֊որ բան փոխելու համար մեռնելը լավագույն տարբերակը չի։

սեր եւ ուժ բոլորին ❤️ 🌼 🙏

Show more
թութ

The social network of the future: No ads, no corporate surveillance, ethical design, and decentralization! Own your data with Mastodon!