Էսօր ես ինձ մենակ եմ զգում: ու ընդհանուր առմամբ, դրամա եմ ուզում: տխրում եմ, որ ամեն ինչ ստաբիլ լավ ա կամ նորմալ ա:

Ոնց որ տատի լինեմ՝ եթե 12ից ուղ եմ պառկում ու 8ից ուշ եմ զարթնում սաղ հաջորդ օրս անկապ ու հոգնած ա լինում

Սիրում եմ սիրուս, բայց ինձ նեղում ա, որ իր համար անիմաստ ա այն, ինչ ինձ համար ահավոր կարևոր ա։ Էդ ռեդ ֆլա՞գ ա

it takes too little to hurt someone you care about a lot

ընդհանուր առմամբ հաշվի առնելով իմ ապագա գոյություն չունեցող հարսանիքի ֆոտոգրաֆի գինը և քեմբրջում սովորելու մեկ տարվա վարձը եկել եմ այն եզրակացության, որ փնտրում եմ շուգար դեդի

2 օր ա երկու իսլանդացի ֆոտոգրաֆների հետ պլանավորում ենք իմ ապագա հարսանիքի ֆոտոշութը, լոքեյշնները, սթայլը բանը: Ես զուտ գրել էի իրանց, որ ուզում եմ իմանալ ինչքան կարժենա Հայաստան գալը ու նկարելը(ապագայի համար էլի, շատ էին դուրս եկել, ասացի իմանամ գինը, որ եթե շատ շատ լինի, ժամանակին սկսեմ հավաքել) իրանք էլ ասացին, որ պետք ա հասկանան ոնց ինչ ա լինելու, երբ եւ որտեղ, որ կարողանան գին ասել: դե ես էլ հո ստոպ տվողը չեմ, սաղ գրեցի, ֆոտոներ կցեցի, սպասում եմ վերջնական պատասխանին🤫🤫🤫

ՀԱՀ-ից հետո Բրուսովում սովորելը խաղ ու պար ա թվում, բայց հիմա մեզ էսսե են տվել, որը գրելու փոխարեն առաջին անգամ կյանքում որոշեցի քոփի փեյսթ անեմ, բայց պարզվել ա, որ քոփի փեյսթով գրած էսսեն ավելի դժվար ա , քան մտածել գրելը, որովհետեգ հիմա դրած 50 էջին ուզում եմ իրար կպնող գաղափարներ դնեմ ու 2 օր ա գրում եմ, որ իմ խելքով գրեի, արդեն գրած պրծած կլինեի

Ահավոր հուզվեցի, զի ես արցախից մարդիկ գիտեմ հարյուրավոր, որ կյանքում 1 դրամ նվիրատվություն չեն արել իրենց հողի համար, իսկ ինձ լրիվ անծանոթ 21 տարեկան գերմանացուն մեկ չի, էս ամեն ինչը մեկ չի:

Բացել շղթան

Ինձ նոր մի տղա ա գրել գերմանացի, ում ես կյանքում չեմ տեսել, բայց ով իմ պորտուգալիա հանդիպած լեհ ընկերոջս մոտիկ ընկերն ա, ու մենք զուտ իրար ֆոլլոու ենք անում, զի ինքը ասել էր, որ ուզում է գա Արցախ ամռանը: Գրել ասում ա՝ կներես, որ չհասցրեցի դոնատ անեմ, շատ զբաղված էի, բայց իմացի, որ ինձ մեկ չի Արցախը ու ես միշտ դոնատներ եմ անում բոլոր քո շեյռած լինքերով ու նույնիսկ ամազոն սմայլի՝ քոաֆի դոնեյթն եմ միացրել:

մի կողմից, եթե իրան գրեմ, հավանաբար այնքան գումար կհավաքվի, որ կարողանանք նոր տարվա համար երեխաներին նվերներ առնենք ու միգուցե ավելի կարևոր՝ դպրոցի մի մասը վերանորոգենք։ ԲԱՅՑ ԷԴ ՇԱՏ ՎԱԽԵՆԱԼՈՒ Ա։ միանգամից պարտական ես դառնում հարյուրավոր մարդկանց ու սկսում ես վախենալ

Բացել շղթան

երեկ իմ դպրոցի համար ջեռուցիչներ առնելու համար դոնեյշններ եմ սկսել հավաքել, այսօր արդեն մեկ միլլիոն հավաքվել ա համարյա, երկու անգամ շատ քան պետք է։ Ու նոր ընկերներիցս մեկը խոսեց Գայանե Բրիովայի հետ, ով 186.000follower ունի ինստայում, ու նա էլ համաձայնվեց փոստի դոնյեշնի մասին։ ԲԱՅՑ ԵՍ ԻՐԵՆՑ ՉԵՄ ԳՐԵԼՈՒ, որովհետև մեծ գումարներից վախենում եմ ու մինչև հիմա դողում եմ, որ մտածում եմ, որ կարող ա այդքան մեծ պատասխանատվության դիմաց ինձ կանգնեցնեն։

Ես վոոբշե շուտ եմ արթնանում, բայց իմ տունը էնքան ցուրտ ա, որ մինչեւ վերջին րոպեն ձգում եմ անկողնուց դուրս գալը ու միշտ դասից համարյա ուշացած եմ գնում

այսօր առաջին անգամ լսեցի, որ երկու ծնող ասացին, որ ես անգլերենը լավ չեմ բացատրում։ Չէի սպասում, որ դա ինձ կարող է նեղացնել, բայց մինչև խոր սիրտ նեղվել եմ։
Ես գիտեմ, որ նրանք հիմք չունեն իմ դասավանդման մեթոդները գնահատելու համար և գիտեմ, որ իրենց կարծիքի պատճառով ես ավելի վատ ուսուցիչ չեմ դառնում, բայց մեկ ա՝ նեղվեցի։

ասում ա the reason that our cities are ugly is because there is "an intellectual confusion around beauty" ու սա լրիվ սրտիցս ա։

btw ես ստարտափի իդեա ունեմ՝ չգիտեմ ինչպես ինտերնետում վաճառվող շորերի 3d սարքող ծրագիր, որով կարաս մարդու մարմնի վրա հավանածդ շորերը դնես, տեսնես սազում ա թե չէ։
Ես արդեն ինչքան ժամանակ ա ֆոտոշոպով եմ տենց անում, մոտավոր կտրում եմ կամ ներկում եմ իմ ուզած շորի գույնով տեսնեմ ինչքան ա սազում, զի անճաշակ եմ ու տենց գլխում չեմ կարողանում շոր ընտրեմ, իսկ ֆիզիկապես խանութ գնալուց զզվում եմ

ու քանի որ դա համընկնելու ա հելլոինին, արդեն մի քանի օր ա զբաղվում եմ իմ կոստյումի հարցերով, որը իրականում տենց կոստյում չի, բայց old rich էսթետիկայի մեջ կերպար ա։ Ուզում եմ գնամ Երևան ու ամեն Աստծո օր հագնեմ իմ ամենագլամուր ու ամենաանընդունելի շորերը, որովհետև գյուղում մենակ ուսուցչի շորեր եմ հագնում, Ստեփանակերտ էլ մասնավորապես համարյա նույնը, որովհետև սաղ սիրուն շորերս երևան են

Բացել շղթան

կյանքում չեմ մտածել, որ կարող ա Երևանին կարոտեմ, ու առհասարակ, որ կարող ա երբևիցէ այդքան շատ ուզենամ հելոուին նշեմ ու բառ գնամ։ Ինձ թվաց էդ ժամանակները անցել են, բայց գյուղի կյանքը ոնց-որ իմ մեջ արթնացրել ա զգացմունքներ ցիվիլիզացիայի հանդեպ։ Վերջերս միակ միտքը գլխումս դա հոկտեմբերի արձակուրդներին Երևան գնալն ա։

Show older
թութ

Ապագայի սոցցանցը։ Ոչ մի գովազդ, ոչ մի կորպորատիվ վերահսկողութիւն, էթիկական դիզայն, եւ ապակենտրոնացում։ Մաստադոնում դու ես քո տուեալների տէրը։