Կօֆէ տարածուած

դրականի կաթիլ

էսօր նկատեցի, որ գերմաներենում բացասական մասնիկը նախադասության վերջ տանելը մի տեսակ ազդումա մտածելակերպիդ վրա։ գերմաներենում «ես չեմ կարող արտահայտությունը»՝ Ich kann es nicht, բառացի կլինի ես կարող եմ ոչ։ մինչև «ես չեմ կարող» ասելը, դու նախ ասում ես «ես կարող եմ» ու հետո նոր ժամանակ ու տեղ տալիս «ոչ»-ին։ միգուցե դու մտածես, որ սա անիմաստա, իմ համար էդ պահին կարևոր էր։ որովհետև մինչև nicht-ը ասելը, ես արդեն հավատացել էի «ես կարող եմ»-ին։

մանտրաների աշխարհում կարևոր է, որ ասածդ արտահայտությունը լինի պարզ ու հասկանալի ու դու հավատաս դրան։ յոգայի ժամանակ, հատկապես ամենաբարդ վարժություններն անելիս ես հաճախ եմ օգտագործում՝ «ես ուժեղ եմ» մանտրան։ շատ ավելի հաճախ մարզիչս առաջարկում է մտածել ու օգտագործել իմ մանտրան, ու էս օրերին իմ համար կարևոր է «ես խաղաղ եմ» մանտրան։ էստեղ միայն դրական արտահայտություններ են, միայն դրական էներգիա։

զգացել ե՞ս՝ օրվա մեջ քանի անգամ ես դրական արտահայտություն անելիս օգտագործում «չ». ես չեմ ուշանա, ես գեր չեմ, ես տխուր չեմ, ես հոգնած չեմ… եթե ուզում ես դրական էներգիայով շրջապատել միտքդ ու քեզ, «ես չեմ ուշանա»-ի փոխարեն ասա կամ մտածիր՝ ես տեղում կլինեմ ճիշտ ժամանակին, ասա հաճելի կազմվածք ունեմ, ես լավ տրամադրություն ունեմ կամ ես էներգիայով լի եմ։ երբ դրական խոսքն ու մտածելակերպը սովորություն են դառնում, ժամանակի հետ զգում ես փոփոխություն թե քո վարքի, թե բնավորության ու տրամադրվածության մեջ։

լավագույն տրամադրության ու վիճակի մեջ չեմ/չենք բարի ու դրական խորհուրդներ տալու համար, բայց օրվա մեջ գոնե խուսափելի բացասականը հանելը վատ չէր լինի լավ կլիներ։ քեզ դրական աշնանային օր։ լավ կլինի։

հոգ տար քո մասին

https://blog.syuneci.am/posts/386

ինչքան ժամանակ թողել էի pentesting-ն ու անցել swift սովորելուն, մի տեսակ կարոտել էի terminal բացելն ու գոնե nmap անելը։
աննկարագրելի զգացողություն էր, երբ որոշեցի գոնե մի box անցնել hackthebox-ի ու էլ ավելի հրաշալի զգացողություն էր, երբ ուղղակի ստացվեց, առանց մի բան կարդալու կամ չգիտեմ մտածելու, անկախ ինձանից գիտեի ինչա պետք անել։
երևի էդ նկատի ունի, որ ասումա՝ գնա գտի քո passion-ը։ (:

Նորմալ առօրյայով ապրելուն ասում ենք շեղվել էս ամեն ինչից: մի տեսակ էն չի:

Կօֆէ տարածուած

լռելու արվեստը

ցանկացած իրադարձության հետևում են աջ ու ձախ քննարկումներ, բայց որ լռողներին էսքան կատեն, էդ մասին չէի լսել։ էն պահին, որ գոնե հայի միակ միտքը պետք է զբաղված լինի սահմանին տիրող իրավիճակով, քննարկում են, թե որ մատնահարդարը խոսեց էդ մասին, որ դիմահարդարը չխոսեց։ (ամենևին չվիրավորելով մատնահարդարի կամ դիմահարդարի մասնագիտությունը)

ես մի տեսակ չեմ հավատում, որ էս կամ էն երգչի ֆեյսբուքյան ստատուսը կյանքեր ա փրկելու, ոնց չէի հավատում, որ երբ հայտնի սննդի ցանցը գնաց ռուսաստանյան շուկայից, վերջինիս ղեկավարությունը ճնշվելու էր ու ասեր՝ լավ էս մի քանի անմեղ ուկրաինացուն չենք սպանում։

քաղաքականությունը եղելա ու մնում ա իմ ամենաչսիրած ու չքննարկվող թեմաներից մեկը։ միաժամանակ, ես փորձում եմ տեղեկացված լինել տիրող իրավիճակից։ բայց ես մասնագետ չեմ ու իմ կարծիքը ոչ միայն կարող է լինել կողմնակալ, այլ անգրագետ ու անօգուտ, դրա համար նախընտրում եմ էդ թեմայով քննարկման ժամանակ լռել ու ավելի շատ լսել։

եթե կարող ես իրավիճակին մի բանով օգնել, եթե քո կարծիքով քո գրած ստատուսը օգուտա տալու, արա, բայց երբ գնում, բզում ես մեկին, թե բան չես խոսում էս թեմայով, ես դրա օգուտը ոչ մի տեղ չեմ տեսնում։

ամեն մարդ ունի ցավին դիմակայելու կամ իրավիճակին հակազդելու իր գործելաոճը, (անգ.՝ copping mechanism) մեկը անդադար կգրի, կխոսի, կքննարկի, մյուսը չի կարդա ոչ մի բան, մյուսը կկարդա ամեն ինչ ու չի արձագանքի ու տենց շարունակ։ էս ամենախառը օրերին մի մոռացեք, որ դիմացինը անհատա՝ իր խնդիրներով ու իր մտածմունքներով։ եթե չեք կարող լավացնել իրավիճակը, մի էլ ավելի վատացրեք։ ընդամենը հարգեք միմյանց։

https://blog.syuneci.am/posts/384

They wear high hills, they call themselves chicks. I’m not ready for that kind of feminism.

I’m probably biased, I prefer boots and snickers.

By the way, you can consider this a joke.

շատ հեշտա դիմացինի համար լուծումներ գտնել, խորհուրդներ տալ, ասել՝ ինչ անի, որ լավ զգա։ բայց թե էդ մարդը ինչա զգում, ինչա իրան իրականում պետք, ինչ մտքեր ունի, դու երբեք չես իմանա։ ու ավելի լավա զուտ իրան ասել, որ ամեն ինչ լավ կլինի, ու եսիմ, գրկե՞լ

բլոգիս գրառումները էլ թութ չեն գալիս :(

անտանելի խորը կոտրվում եմ, երբ մի շատ փոքր բան թեկուզ իմ ապասածով չի լինում կամ պայմանավորվածությունա խախտվում:

սկսեմ ինչ որ բան պլանավորելուց առաջ ինձ պատրաստել, որ ավելի շատ հնարավորա, որ տենց չի լինելու, մի խոսքով՝ պատրաստ լինեմ

ինչևէ, երևի միակ առիթնա նոբելյան մրցանակակիրների տեսնել-լսելու, լեգենդ երաժիշտների կատարումները վայելելու: Հուսամ էսօր ամեն ինչ միքիչ ավելի կազմակերպված կլինի:

Ի դեպ, Համասյանի ելույթի ժամանակ ամողջ անձնակազմը ամեն անգամ իրարա խառնվում նկարելու անկյունի, լուսային էֆեկտների համար, քանի որ նա էնքան անկանխատեսելիա ելույթի ժամանակ (:

Բացել շղթան

ես չէի ուզի էդքան սիրուն ու էդքան իմը ֆեստիվալի մասին բացասական բաներ ասել, բայց սթարմուսը բարդակա, կներեք բառի համար:

Ոչ նկարահանող անձնակազմը, ոչ ձայնային, ոչ լուսային էֆեկտների պատասխանատուները պրոֆեսիոնալներ չեն կամ պատրաստ չեն էդքան մեծ միջոցառման, կամավոր երեխեքը հավես, բարի երեխեք են, բայց ոչ մի բանից տեղյակ չեն, կայքը բացարձակ չի թարմացվում, մի տեղ գրում են մի ժամ մի այլ տեղ մի ժամ:

Կօֆէ տարածուած

մեկը

էնքան հաճելիա օրացույցին տեսնել մեկ։ էդ հույսնա, էդ էներգիայի հոսքնա, էդ նորը սկսելու, նորը բացահայտելու մեծ մոտիվացիայա։ մենք միշտ ասում ենք՝ երկուշաբթի օրվանից էս եմ անելու, էս տարվանից էս եմ անելու ու հաճախ ենք մոռանում մեզ իսկ տրված խոստումները։ ես էս ամսի մեկի համար ինձ շատ բաներ եմ խոստացել, էլ չասած որ նախորդ մեկին տրված խոստումներից և ոչ մեկը չեմ արել։

սկսելու եմ ամենափոքրից՝ ամեն օր մի բան բլոգելուց ու փորձելու եմ սառնարանին փակցրած բոլոր կետերը լրացնել։ սեփական ցանկությունները առաջնային դարձնելն էլ լինելուա իմ նոր հոբին։ էս կետին գալիս ես, երբ բժիշկը քեզ ասումա՝ շարունակի յոգադ ու օրվա մեջ գոնե մի ժամ տրամադրի մենակ քեզ ու քո հանգստին։

էս էլ իմ՝ ինչպես անցկացրեցի ամառային արձակուրդները շարադրությունն էր։ չսիրեցի էս ամառը։ բայց գալիսա հուդիների եղանակը ու դա շատ լավ լուրա էս պահին։

https://blog.syuneci.am/posts/378

Կօֆէ տարածուած

ես հիմա ապրում եմ զէյթունում։

ու լաւ զգում եմ՝ եթէ երեւանը եւրոպական քաղաք լինէր, եւ ոչ թէ սովէտական նորմատիւներով կառուցուած քաղաք՝ էսպէս նախագծուած չէր լինի։

էսօր ես չունեմ քայլելի ձեւ որեւէ, աւելի կենտրոնոտ տեղ անցնելու։ չնայած ահաւո՛ր մօտ եմ կենտրոնին։

եւրոպայում մարդիկ շէնքը դնում էին շէնքի կողքը, ու քաղաքն էդպէս տարածւում էր։ այսպիսին ա ցիւրիխը, այսպիսին ա սան֊ֆրանցիսկօ֊ն։

այդ քաղաքներում բնակելի տները եւ փողոցները պարզապէս բարձրացել են լանջի վրայ։ եւ շատ կտրուկ ա անկիւնը լինում։

օրինակ, ցիւրիխում աշխատում էի համալսարանի մասնաշէնքում, որի մուտքը մի կողմից երեք թէ չորս յարկ աւելի ցածր էր, քան՝ միւս։

մեզ մօտ՝ կայ «գերմանացիների կառուցած» շրջադարձերով ճանապարհը, իսկ «վերջերս» աւելացել ա եւս մի «նոր» ճանապարհ, գնացքի գծերի փոխարէն։

այդ ճանապարհները անանցանելի են քայլելու դէպքում։ մի տեղում «զեբր» կայ, բայց ընդհանուր առմամբ դու չես ուզում միայն էդ տեղով, եւ էդ զեբրով անցնել։

եւրոպական քաղաքում էդ քաղաքը հատող անանցանելի «տրասաները» չէին լինի, կը լինէին լանջի վրայ կառուցուած տներ, եւ դրանց մէջ ճանապարհներ։

եւ զէյթունը կը լինէր սպանիչ տեղ, իրականում։ բայց այսօր այն սպանիչ չի, եւ չի լինի։ փոխարէնը եւս մի «տրասա» ա նախատեսւում կառուցել դէպի զէյթուն, որ եղած ճանապարհների ծանրաբեռնուածութիւնը իջնի։ :/

#քաղաք #քաղաքաշինութիւն #ճարտարապետութիւն #ուրբանիստիկա #ուրբանիզմ #փողոց #նախագծում #դիզայն

մինչև արթնացա մութն ընկավ, արդեն ազդումա նյարդերիս էս հոգնածությունն ու քնկոտությունը

Կօֆէ տարածուած

Protect your schedule, including the empty time.

իրա քրոջ հետ եմ խոսում, ասում եմ ինչ լավ եղավ չէ, որ անցավ, ինքն էլ, երևի մտածելով, թե իմ գրածի համար եմ ասում, կամ ինչ-որ մտքեր ունեմ, ասումա՝ դե կազմակերպիչը մեր ծանոթն էր, դրա համար անցավ։

քեզ ամենաշատը կարան ցավացնեն ամենամոտիկ մարդիկ, երևի ոչ մեկին պետք չի մոտիկ համարել այսուհետ։ մտքե՞ր, կարծիքնե՞ր։

Բացել շղթան
Ցուցադրել հները
թութ

Ապագայի սոցցանցը։ Ոչ մի գովազդ, ոչ մի կորպորատիվ վերահսկողութիւն, էթիկական դիզայն, եւ ապակենտրոնացում։ Մաստադոնում դու ես քո տուեալների տէրը։