Ցուցադրել նորերը
:sarianFlag: կողմնակի տարածուած
:sarianFlag: կողմնակի տարածուած
:sarianFlag: կողմնակի տարածուած
:sarianFlag: կողմնակի տարածուած
:sarianFlag: կողմնակի տարածուած
:sarianFlag: կողմնակի տարածուած
:sarianFlag: կողմնակի տարածուած
:sarianFlag: կողմնակի տարածուած
:sarianFlag: կողմնակի տարածուած
:sarianFlag: կողմնակի տարածուած
:sarianFlag: կողմնակի տարածուած
:sarianFlag: կողմնակի տարածուած
:sarianFlag: կողմնակի տարածուած

թեստ։

թարմացանք, հիմա v3.5.3 վարկածն ա։ կարծես արդէն վաղուց կայ գրառումների խմբագրում։

:sarianFlag: կողմնակի տարածուած

չէ, կրկին տեսնում եմ՝ «ջնջել եւ վերակազմելը» լոկ։

չգիտեմ, պէտք ա կարդալ։

Բացել շղթան

մարդիկ, անջատեմ թարմացնեմ երեւի քիչ անց։ կներէք։

:sarianFlag: կողմնակի տարածուած
:sarianFlag: կողմնակի տարածուած

33 հոգու unfollow-եցի ինստագրամում :)

:sarianFlag: կողմնակի տարածուած

@🇦🇲 կողմնակի անցանց մ․ 💙💛 Ինչպես հայտնի է, Հյուսիսային Եվրոպայի երկրներում շատ բարձր է վստահությունը միմյանց և պետության հանդեպ։ Վստահությունը անվանում են հյուսիսային ոսկի։ Արդյոք պետությունը լավ է գործում, դրա համար են մարդիկ վստահում, թե վստահությունը առաջնային է։ Տարբեր կարծիքներ կան, բայց անհերքելի է, որ միմյանց նկատմամբ բարձր վստահությունը կար նույնիսկ welfare state-ի գույությունից առաջ։ Կրկին, շատ բացատրություններ կան, ասենք, բարդ կլիմայական պայմաններում միային իրար վստահելով կարելի է գոյատևել և այլն։ Ինչևէ։ Սա հուսադրող եզրահանգում չէ։ Այսինքն մշակույթը առաջնային է, ինստիտուտները երկրորդական։ Իսկ մշակույթ փոխելը բարդ է, երկարատև է, և ցավալի է։ Ամերիկացիները ասում են culture eats policy for breakfast: Իսկ եթե քո մշակույթով պարծենում ես, ապա ինչու՞ փոխես։

:sarianFlag: կողմնակի տարածուած

@🇦🇲 կողմնակի անցանց մ․ 💙💛 Այստեղ կարելի է նշել, որ «տապալված պետություն» ասելով ինչ ենք հասկանում։ Տապալվածները այն պետություններն են, որոնք իրենց բազային գործառույթները՝ օրենք, կրթություն, առողջապահություն, ապահովություն և այլն, չեն կարող իրագործել։ Պետությունները կարող են այս գործառույթները տարբեր մակարդակի վրա իրականացնել, ավելի լավ կամ ավելի վատ, դրա համար ունենք տարբեր մարդկային և ինստիտուցիոնալ զարգացման սանդղակներ և այլն։ Եթե դրանց նայենք, Հայաստանը միջակ երկիր է գլոբալ առումով։ Միջակություն լինելը այս բարդ աշխարհում դա այնուամենայնիվ արդեն մեծ ձեռքբերում է։ Եթե Հայաստանը, կամ Էկվադորը, կամ Թունիսը պայմանական Շվեյցարիային չեն հասնում իրենց պետական ինստիտուտներով, դա չի նշանակում որ դրանք «տապալված» են և անելիք չկա։ Այսինք, Աճեմողլուն միայն զարգացա՞ծ երկրներին է խորհուրդ տալիս։ Ես կարծում էի որ տնտեսագետները, և ընդհանրապես, գիտնականները միշտ սիրում են հասարակություններ, որտեղ հնարավոր է նորարարական մոտեցումներ փորձարկել, իսկ Հայաստանը 2018թ․ այդպիսի միջավայր էր։

Աճեմողլուի գիրքը ոչինչ չի բացատրում իրականում։ Պարզապես շատ բնութագրական և մակերեսային է, ասում է թե այն երկրները որոնք զարգացած են, ավելի լավ ինստիտուտներ ունեն, իսկ որոնք զարգացաց չեն ավելի վատ ինստիտուտներ ունեն։ Իսկ լավ ինստիտուտները բերում են զարգացման։ Եվ ունենում ենք Catch 22: Հաջողության հասած երկրները մշակույթը ջարդելով են դրան հասել, չնայած իր բերած օրինակներում՝ Ճապոնիան, Կորեան, Սինգապուրը, արդեն ունեյին որոշ լուրջ մշակութային նախադրյալներ, որոնք գործը հեշտացրեցին ասենք դեպի օրենք և վերադասիին հարգանք, և այլն։ Ուրիշ հասարակություններում մշակույթը պետք է ավելի արմատական փոխել, ինչը շատ բարդ է, և ոչ գայթակղիչ քաղաքական գործիչների համար։ Նիկոլը ուներ ինչ-որ ռադիկալ փոփոխություն անելու պատուհան, բայց դրա ներուժը չոգտագործվեց, ինչքան հասկացա։

Ցուցադրել հները
թութ

Ապագայի սոցցանցը։ Ոչ մի գովազդ, ոչ մի կորպորատիվ վերահսկողութիւն, էթիկական դիզայն, եւ ապակենտրոնացում։ Մաստադոնում դու ես քո տուեալների տէրը։