նոր շանս հետ նստարանին նստած էի (այո, ինքը կահույքի վրա չի բարձրանում, բայց նստարաններին միշտ կողքս ա նստում), մեկ էլ տեսնեմ՝ լոզեր ա թողում։ իսկ ինքը լոզ թողող տեսակ չի։ ուշադիր նայեցի, հասցրել էր ինչ-որ բան գետնից վերցնել։ գիտի, որ չի կարելի, հետևի ատամների արանքում թաքուն պահում ա։ կերի հետ չի փոխանակում, ծնոտն արդեն էնքան ա ամրացել, որ ձեռքով բացել-հանելը բավական դժվար ա։ մի կերպ բացեցի, սկսեցին լոզերի մեջ արյան հետքեր նկատվել։ չեմ ջոկում՝ սուր բան ա բռնել, թե բացելուց իրա ատամով վնասել եմ։

Հետևել

վերջը հանեցի, բութ ոսկոր էր, չէր կարա վնասած լինեմ։ արագ տուն բերեցի, որ համոզվեմ՝ գոնե բերանից ա արյունը, ոչ թե կոկորդից։ ջուր խմեց, ջրամանի մեջ արյան հետք չթողեց։ նորից բերանը բացեցի, տեսնեմ՝ սեղանատամ ա փոխում։ մինչև հիմա դեմի ատամներ էր փոխել, ու արյան կաթիլ մենակ մի անգամ էի հանդիպել, երբ ինքս ժանիքը պոկեցի, որ շատ չտանջվի։ հիմա հետևում եմ, թե ոնց ա փորձում հանած ատամն ուտել, լուփի վրա ծամում-թքում ա։ ազնիվ խոսք, չեմ ջոկում՝ ոնց շաբաթը 2 անգամ վետի մոտ չեմ վազում պանիկայից։

Մուտք գործէք՝ զրոյցին միանալու համար
թութ

Ապագայի սոցցանցը։ Ոչ մի գովազդ, ոչ մի կորպորատիվ վերահսկողութիւն, էթիկական դիզայն, եւ ապակենտրոնացում։ Մաստադոնում դու ես քո տուեալների տէրը։