lezoo.am-ի առաջին արձակն ու երկրորդ տեքստը @revik -ի պատկերազարդմամբ։ lezoo.am/1993-story/

Էս էլ ինքնամեկուսացման ռոմանտիզացիա :) Դուրս եմ ուզում, բան ոչ մարդամեջ։ Ինչպես միշտ։

Էն որ առավոտվա 11ից մյուս առավոտվա 5ը տենդեռ ես գրում ու դեռ կեսը չի էրևում։ Ձեռի հետ էլ արանքում իլյուստրատրում կտակիդ իլյուստրացիաներ ես անում։

Նոր մտածում էի օնլայն այլ երկրից մի հոգեբան գտնել (համոզված եմ կա նման ծառայություն): հետո մտածեցի, որ բոտ էլ կլինի։ Գրեցի shrinkbot ու պարզվեց, որ կա նման բան։ Բայց ես Իրան չգտա։ devpost.com/software/shrink-bo

Մուղդուսյան արվեստի կենտրոնի հետ համատեղ հայ նշանավոր կանանց պատկերների վրա եմ աշխատել վերջին 2 ամիսների ընթացքում։ Էսօր իրենց առաջին կարդամեջ օրն է։ Եթե Երևանում եք ու Հյուսիսային կողմերը, մտիկ արեք։ Ես ինքս պրեմիերային չեմ հասնի, բայց գոնե թթեմ, մարդիկ իմանան :)

թեմայով էլի էսօր լավ նկար աչքովս ընկավ։ Դժվար ժամանակներում ենք ապրում. ժանտախտ, դեֆիցիտ, կասկած ու տատանում։ @Shekspir55, տվայտանքներիդ` սպեղանի։

Վերջերս Գյումրու սրճարաններից մեկում բացահայտեցի գրքերի շատ փոքր բայց նաեւ շատ լավ ընտրանի. այդ թվում սովետական-ամերիկյան հայազգի այլախոհ կոնցեպտուալ արտիստ Վահրիճ Բախչինյանի (Вагрич Бахчанян) տեքստերի և նկարների ժողովածուն։ Հետո սրճարանի տիրուհու շապիկին տեսա Վահրիճի դեմքը։ Շատ ուրախացա։ Բախչանյանին Հայաստանում տարօրինակ քիչ են հիշում, չնայած որ ինքն իրեն համարել է 150% հայ (ով գիտի ինչ ի նկատի ուներ):
2000-ականների սկզբին նրա մասին նկարած ֆիլմը հասանելի է այստեղ. vimeo.com/157335090

Մարդ ժամանակ ունենար պարբերաբար ուսումնասիրեր էս խմբերը։ Ոչ մի հումոր/ քննադատություն, զուտ հետաքրքիր են զանգվածային (նմանատիպ խմբերում բազմաթիվ կենցաղային սոցհարցումներ ու ֆոկուս-խմբեր են անցկացվում լիքը թեմաներով ամենատարբեր մարդկանց մասնակցուփյամբ) ընկալումները, սպասելիքներն ու ցանկությունները նույն նույն մարտի 8-ի հետ կապված։ facebook.com/groups/indzpetqea
Եթե գիտեք սոցցանցերի Հայաստանյան սեգմենտում անցկացված բաց ուսումնասիրություններ, հղումներ տվեք, հետաքրքիր ա ծանոթանալ։

Ընկերներիցս մեկը պատմեց Hitrecord ստեղծագործ համայնքի մասին, ուր մարդիկ ազատ ստեղծագործում են տարբեր ժանրերում` երաժշտությունից պոեզիա ու անիմացիայից լուսանկարչութոյուն։ Օրինակ, մեկի նկարի հիման վրա կարող ես կարճ պոեմ կամ պատմություն գրել, մասնակցել տարբեր շաբաթական առաջադրանքների։ Եսիմ ինչ չի բայց եթե ապատիայի մեջ եք, թարմ էքսպերիմենտալ դաշտ ա + լրիվ անաչառ գնահատականներ, որոնք սիրտդ շահելու համար չեն։ Իմ առաջին փորձը` պոեմ առաջին դեմքով մի աբստրակտ գաղափարի անունից։ hitrecord.org/records/4225821

Վաղուց երազում էի Երերույքը տեսնել ու չէի մտածում, որ վաղ գարնան ամենացեխոտ օրը կհայտնվեն Անիպեմզայի անշարժ ու լուռ համարակալած քարերի մեջ։
Ավերակներ ու լքված տեղեր շատ եմ սիրում բայց էս տեղը ոչ մի արկածային հետաքրքրություն չառաջացրեց, մենակ անասելի լուսավոր հանգստություն ու կարոտ (Sehnsucht) - երբ կարոտում ես մի տեղի, ուր երբեք չես եղել։ «Նոստալգիայի» էս տեսարանին էր նման զգացումը։ Ամեն անկտուր ու անաստված եկեղեցում փլատակում չեմ զգացել սա։ Պետքա գնամ հետևից։

Չորացնող պլաստիլին առանք Գյումրի տեղ։ Պատվերը սպասելու ու սպառելու արանքում լիքը արվեստի գործ ստեղծեցինք։ @revikի ու @Shekspir55-ի ակտիվ և պասիվ մասնակցությամբ։

Էսօր ցեխի, ճամփեքի, պատկերների, նվագելու ու նկաըելու օր էր։ Գնացել էինք սառած եկեղեցիներ ու նեկրոպոլիսներ։ Իսկ էտ նույն վախտ ֆբն կորոնավիրուսը էր քձձում։ Ֆբ մտնելուց ուզում եմ հետ տամ ու թթվի ջուր խմեմ ու նորից հետ տամ։ Լիքը պարապություն ու մաղձ ու սուտ ու կեղծիք։ Հաջող ոշմ։

Գյումրի տեղ։ Փլուզման ենթակա շենք։ Մեր գիշերային ֆանտազիաները: Ահազանգ բնակիչներից։ Ոստիկաններ։ Մեկնաբանություն։ Փաստագրում։

Ուզում եմ 90-ականների վերջի ֆիլմ նկարել, որ ամենակարևոր տեսարանում էս երգը հնչի։ Կամ թեկուզ տիտրերում։ Սա որ նայում եմ, կարոտում մի դարաշրջան որում չեմ ապրել ու մի կյանք, որին շատ «նման» ա իմ վիրտուալ կյանքերից մեկը: Ոչ մի արտառոց բան, ուղղակի իրական։ Գոնե զգացումը տենց ա։ Թե չէ հա փորձ ա, հա փորձ ա։ Իսկ ներկայացումը հա հետաձգվում ա։ Harvie Krumpet-ի մեջ որ գժանոցի դեմը կանգառ են սարքում, որ մշտապես փախչող գժերը նստեն ու սպասեն ավտոբուսին, որը երբեք չի գալու։ youtu.be/fJwsOVGWk8c

Ես տենց կամերային համերգասրահ եմ, 4 հոգու համար ցերեկային ժամի նվագող երգեհոնահար պապիկ։ Բայց իսկապես մենակ մնացել եմ վերջերս։ Էնքան մենակ, որ սկսել եմ նկատել մենակ չլինելու սովորությունը ու առավոտ սրճելու-կռվելու ծեսի կտրուկ վերացումը։ Ոնց որ նոտաների թերթերը շրջողը գնացել ա նորմալ պաշտոնի, իսկ ես, քանի որ երրորդ ձեռքը չունեմ, նվագում եմ հիշողությամբ ու սխալներով։ Էն 4 հոգին էլ վաղուց չեն գալիս ելույթներս լսելու։ Նոր գործիք ա պետք ու ևս մի քանի ամիս։
:Տխուր չի, մի քիչ դատարկ ա։

Որոշում կայացնելը ամենօրյա դժոխային պրակտիկայա ու պրակտիկայի հետ հեչ չի հեշտանում։ Բայց իմ տատանումների ու «հա թե չէ» սոց-հարցումնրից ոչ միայն մոտիկներս են հոգնում («վայ դե գնա մի բան արա վերջապես» հա ասում ա սամուրայ քուրս) այլ նաև սեփական ուղեղս, որը ինձ որոշումներ կայացնելուց ու պատասխանատվությունից ազատելու համար հանճարեղ լուծումներ ա առաջարկում։ Հիշողության պահոցներից հանում ա դոսյեները. տենանք, ով կարա մեզ օգնի, ըհը, Կիրովականում սենց միհատ Վալոդ ունես, ի՞նչ ես ետ ու ձեռ ընգե։

Տելեգրամ կանալները ավելի ու ավելի եմ սիրում. հակակշիռ են Ֆեյսբուքի ու ինստագրամի աուդիովիզուալ բռնությանը։ Ի տարբերություն Թվիթերին, որը ենթադրում ա ինտենսիվ հաղորդակցություն, Տելեգրամը դա ենթա-ենթադրում ա ու չի պարտադրում։ Գովազդի առկայությունը կանալի տիրոջ որոշումն ա։ Զարմանում եմ ինչի մինչև հիմա ինձ Տելեգրամում չի հետապնդում գովազդը։ Իսկ օրեցօր շատացող «Valod is now on Telegram» ծանուցումները տագնապ են առաջացնում :) Quora-ն ու Reddit-ն էլ եմ շատ սիրում։ Իսկ դու’ք ի՞նչ հարթակներ եք սիրում։

Show more
թութ

The social network of the future: No ads, no corporate surveillance, ethical design, and decentralization! Own your data with Mastodon!