ինչի ֆեմինիզմ ասելիս պետք ա հաշվի առնել բոլորին այլ ոչ առանձին խմբեր։
իթ հարցը հավասարության գաղափարին ա վերաբերում։ եթե կրող ես չես կարող հավատալ միայն մեծամասնություն կազմող, հետդ առնչվող խմբերի մասին։ կստացվի անհանգստանալ քո շահերի համար։
իսկ հավասարությունը(էությամբ) բոլորի մասին ա

երեկ դեն բրաունի գիրքն էի կարդում էսօր dark ն եմ նայում։ երկու տեղում էլ խոսում էին սկզբի/մեծ պայթյունի տեսության մասին

զի օրվա ընթացքում միշտ շեղվում եմ տարբեր բաներով, իսկ էս ժամերին երբ պահա գալիս որտեղ ոչ մի շեղող բան չկա մնում եմ ինքս ինձ հետ մենակ ու հասկանում եմ թե ինչքան դժգոհ եմ ինձնից

Բացել շղթան

երբ մեկին ըստ հագնվածի անճաշակ են ասում ոնց որ ֆիզիկա չսովորածին տգետ ասեն, զի ֆիզիկա չգիտի։
այսինքն եթե հագուստի դիզայներ չի ինչի պիտի իմանա «ճաշակի» բանաձևը։ շոր հագնելը պարտադիր ա այլ ոչ ցուցադրված արվեստ որ ով պատահի քննադատի

Մատ տարածուած

ստեղ հատկապես դիալոգն էի հավանել։ իթ հաճախ լավ դիալոգը վատից տարբերվում ա նրանով, որ ակնհայտ նախադասության փոխարեն լռություն ա ու էդ տարածք ա տալիս ենթադրություն-ճյուղավորումների, որոնք կիսատ են, լիքն ու սիրուն։
իսկ ակնհայտ նախադասությունը քեզ ոչինչ չի տալիս։

Բացել շղթան

էնքան անսովոր եմ առօրյայում vulnerable ու ռոմանտիկ մարդկանց որ երբ տեսնում եմ քյութ եմ համարում

love island ը շատ վատն ա բայց ես ամեն օր նայում եմ

Մատ տարածուած

ուրեմն հաճախ մարդիկ «էդ բնական չի» ն որպես արգումենտ են օգտագործում։
ինչը աթ լիսթ ազնիվ(՞) չի, զի չես կարող վերադառնալ «բնական» ին միայն այն դեպքում երբ տեսակետդ ա պաշտպանում։ քաղցկեղի դեմ բուժում ստանալը բնական չի, շորեր հագնելը բնական չի ու տենց։
մինչև քաղաքակրթություն որպես զվարճանք մարդուն կապում էին չորս վերջույթից ու քաշում տարբեր կողմեր, էդ ժմնկ էդ բնական էր։
ամեն ինչ շատ ավելի շերտային բարդ ու փոփոխական ա։
ով ա որոշում որ բնականն ա ընդունելի որը չէ։

Մատ տարածուած

երեւի կարճ պատմեմ, որ տարիներ, ըստ երեւոյթին, դեպրեսուած էի, ու չէի ջոկում։

շատ յանկարծակի սկսեցի կռահել, որ կարող ա էդպէս ա։

իսկ արտայայտւում էր նրանում, որ

ամէն բանից շատ տխրում էի։ օրինակ, մի անգամ թերափեւտիս պատմում էի ճամփորդութիւններիցս մէկի մասին, ու ասում էի որ շատ շատ տխուր էի վերադառնալու ժամանակ։ սովորաբար, երեւան վերադառնալը միշտ տխուր էր։ ու շաաատ տխուր։ պատմեցի լոռուայ գիւղերի մասին, սիրուն կղմինդրով բայց ծակ կտուրներով, փակ լքուած պատուհաններով, ու սկսեցի լացել։ էդպէս ամէն բան վրաս շատ ուժեղ էր ազդում։
այդ բաների մէջ երեւանն էր։ շուրջս եղած մարդիկ էին։ լիքը բոցաշունչ գրառումներ եմ նուիրել երեւանը ատելուն։ լիքը խնդիրներիս մէջ երեւանն էի տեսնում պատճառ։ մէկ գրում էի՝ ինչի՞ ես պիտի մայրաքաղաքում ապրեմ, բայց այլ քաղաքներից աւելի էի վախենում, մտածում էի՝ էստեղ գոնէ մի քանի բաց մարդ գիտեմ, էնտեղ մենակութիւնից մեռնելու եմ, կամ շատ աւելի չընդունուած եմ ինձ զգալու։ երեւանի հանդէպ ինձ մի քիչ հանգստացրի «triumph of the city» գրքի ազդեցութեամբ, ու զուգահեռներ գտնելով այնտեղ նշուած քաղաքների՝ օրինակ նիւ եօրքի, ու երեւանի միջեւ։

նաեւ ամերիկեան համալսարանը, որպէս ապաստարան շատ տարբեր տեղերից մարդկանց համար, ինձ վրայ ազդել էր, ու այն երեւանում էր, եւ հայաստանում էր։ գիտակցում էի, որ օրինակ սիրիացիները որոշակի առաւելութիւններ ունեն, ու այդ պատճառով են այստեղ սովորում։ գուցէ, կարողանային գնալ ամն, կը գնային, բայց դէ ամն֊ում իրենց չէին սպասում, իսկ էստեղ աջակցում էին։

նաեւ ջոկել էի որ այդ ռացիոնալ բաները չնայած օգնում էին, բայց ոչ ռացիոնալ տխրութիւն մէկ ա ունէի։ ու այդ ժամանակ ա որ սկսեցի գիտակցել որ դեպրեսուած եմ։ որ անիմաստ մարդկանց եմ տշել մօտիցս, որ կապ չունէին տխրութեանս հետ։ որ տխրութիւնս ու ցաւս (թերափեւտս բացատրում էր որ տխրութիւնը՝ թոյլ ցաւ ա) ինձ աւելի չհանդուրժող, ու աւելի խիստ էին դարձնում։ ցաւի մէջ ապրող մարդը հակուած ա աջ ու ձախ կծել, ամէն ասածը սուր ընկալել։ էսօր հասկանում եմ որ նաեւ չշոյուած էի շատ, չգնահատուած, ու փոքրիկ շոյանքն ինձ շատ էր օգնում, բայց գրեթէ չկար։ ըստ որում ինձ պէտք էր զգալ որ շոյում ա ոչ թէ հեշտ տպաւորուող, բան չտեսած մարդ, այլ ինչ֊որ մեծ եւ կայացած մէկը։

իսկ դրանք ովքե՞ր էին շուրջս՝ շե՞ֆս էր շոյելու՝ միայն մունաթ էր գալու որ էսինչ բանը կատարեալ չեմ արել։ ու ես ինձ չէի ասի՝ էդքան ծանրաբեռնուած էիր, յոգնեցիր, մոռացար էն բանն էլ հաշուի առնել, ասելու էի՝ դեբիլ ես էլի, կրկին թոյլ տուեցիր վրադ մունաթ գան։ էսօր երբ զգում եմ որ մարդը դառնութիւն ունի, կամ ինչ֊որ մարդկանց մասին վատ ա խօսում, յաճախ հասկանում եմ որ չշոյուած ու չգնահատուած ա զգում, բայց նաեւ միշտ չի որ ինքս կարողանում եմ շոյել, զի չեմ ջոկում ինչպէս դա անել, որ չզգացուի որ միտումնաւոր եմ անում։ իսկ ես միտումնաւոր կանէի։

հա, նէնց չի որ էսօր եմ գնահատուած կամ շոյուած ինձ զգում։ յաճախ դեբիլ զգալը լինում ա, պարզապէս էդ ամենը լցնող տխրութիւնը յաճախ չի լինում, կամ ամբողջ սենեակը չի լցնում, տէնց ներքեւները մենակ, ոտքերն ա թրջում լոկ։

երեկոները ամենաբարդն էին։ ամէն երեկոյ ես խորը տխրում էի, ու վախենում էի երեկոների գալուց։ ամէն օր զգում էի, որ էսա երեկոն գալու ա, շատ վատ եմ լինելու։ էսօր նկատում եմ, որ էլի լինում ա որ երեկոները ոչ ռացիոնալ տխրութիւնը գալիս ա։ առաւել եւս, երբ քունս առած չեմ եղել, դա ինձ թուլացնում ա։ կողքիս մարդկանց ասում եմ որ սէնց վիճակ ա, որ անձնական չտանեն։ ու որ ոչ մի բան սխալ չեն արել, անկապ ա ամէնից։ վաչագանը վարկած ունէր, որ երեկոները չի կարելի մենակ մնալ, երեկոները մենակ չմնալու ժամանակն են, իսկ ես միշտ մենակ էի։ ինձ շատ համոզիչ չէր թւում էդ միտքը։ բայց իհարկէ, էսօր երբ մենակ չեմ, դա էլ ա օգնում, բայց էնպէս չի որ բացառում ա վատ լինելը։

ըհը, պիտերսոնն էր ասում՝ ընկերներ, յարաբերութիւն, զբաղմունք, հոբբիներ, աշխատանք, եւայլն ունե՞ս։ եթէ ամէնին չէ ես պատասխանում՝ երեւի դեպրեսուած չես՝ կեանքդ ա վատ։ եթէ հա՝ երեւի այնուամենայնիւ դեպրեսուած ես։ դրանից յետոյ սկսեցի փորձել շատ քնել ու երեկոները սուրճ խմել որ զսպի տխրութիւնս։ ամենակարեւորը ջոկելն էր, որ քաղաքը չի, մարդիկ չեն, արտագաղթը չի, դրանք լոկ ուժեղացնում են, խնդիրն իմ մէջ ա, հիւանդութիւն ա։

ինչեւէ, ուզեցի ասել որ տէնց բան էր հետս տարիներ շարունակ։

ու որ չգիտեմ ինչքան էր տեւել։ գուցէ մի տաս տարի, գուցէ շատ։

ու էնպէս չի որ լրիւ պրծել եմ դրանից։

բայց հիմնականում։

ու ոչ, յարաբերութիւնը ելք չէր դրանից, յարաբերութիւնը չէր լինի դրա հետ միասին, հնարաւոր չէր։

ու տէնց։

#դեպրեսիա #անկապ #տխրութիւն #չգիտեմ #հոգեբանութիւն #անձնական

հոգեբի դասախոսը ասում էր որ երբ ջղայն ես ավելի լավ ա ջղայն տարբերակով չարտահայտես զի հետո հոբբի ա դառնում։ ու դրական հետադարձ կապի սկզբունքով դառնում ես ջղայն մարդ։

շատ գնահատում եմ ինքնարտահայտվելու, ստեղծելու հնարավորությունը։ պետք ա աշխատեմ հնարավորինս շատ ու հասկանալի անել։ >it’s an evolutionary birthright

քննության նախորդ գիշերը ռոմանտիկ եմ, երևի սթրեսի այլընտրանք ա։

հիմա երբ ավելի aware եմ ու տարբերում եմ նորմալը ոչ նորմալից ապշում եմ ամեն ինչի ֆաքթափությունից։
բայց նաև երևի ավելի պաշտպանված եմ, ու եթե հանկարծ տրավմա ստանամ կիմանամ ոնց ինձ օգնեմ, քիչ թե շատ

Ցուցադրել հները
թութ

Ապագայի սոցցանցը։ Ոչ մի գովազդ, ոչ մի կորպորատիվ վերահսկողութիւն, էթիկական դիզայն, եւ ապակենտրոնացում։ Մաստադոնում դու ես քո տուեալների տէրը։